Trumps WK boycotten? Denemarken wereldkampioen, dat zou pas mooi zijn

Dat de streken van Donald Trump vroeg of laat zouden leiden tot de oproep om het WK in Noord-Amerika links te laten liggen, stond in de sterren geschreven. Nu Trump zijn zinnen heeft gezet op grondgebied van NAVO-bondgenoot Denemarken is de maat kennelijk vol voor voetbalfans in Europa, de bakermat van het voetbal.

Valt er wat te zeggen voor een boycot? De ironie van een voetbalfeest dat zich grotendeels afspeelt in het land van de vermaledijde Amerikaanse president is in elk geval overduidelijk. Of, zoals een LinkedIn-gebruiker schreef in reactie op het bericht van Bernard Welten: ‘Onze jongens en meisjes in het groen moeten zich voorbereiden op een confrontatie met de leider van hetzelfde land als waar onze jongens in het oranje straks vrolijk gaan voetballen.’

Ook kun je vaststellen dat op zijn minst één argument tégen een sportboycot ditmaal niet aan de orde is. In de aanloop naar het wereldkampioenschap in Qatar en de Olympische Winterspelen van Beijing (beide in 2022) gold dat zo’n toernooi juist aandacht vestigde op de mensenrechtenschendingen en andere misstanden in het organiserende land.

Waarom een WK-boycot tegen Trump niet zo eenvoudig is

Maar met die redenering kom je ditmaal niet weg. Er is geen WK nodig om te weten wat de Amerikaanse regering zoal uitspookt. En omgekeerd: Amerikaanse burgers hebben geen influx van Oranjefans nodig om te weten dat er in de wereld meer bestaat dan de grimmige denkbeelden van hun president. Vrije pers bestaat gelukkig nog in de Verenigde Staten, en buitenlandse journalisten zijn er te over.

Tegenstanders wijzen ook graag op de hypocrisie van een sportboycot: waarom moet je als land een statement maken over de rug van de sporters en supporters, terwijl je wel vrolijk handel drijft met het onwelgevallige regime in kwestie? Wederom: terecht punt inzake Qatar, China en Rusland, maar niet wat betreft Trump. Europese landen verkennen immers ook de opties om de Verenigde Staten economisch te raken.

Afwezigheid van Europese grootmachten zou inderdaad een serieus afbreuk doen aan het aanzien van het WK. Het gezichtsverlies zou aanzienlijk zijn voor Trump, die veel prestige ontleent aan de organisatie van het WK, en de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles. Want terwijl de Europese invloed op politiek en economisch gebied tanende is, is het oude continent in het voetbal gelukkig nog wereldmacht nummer 1.

Een boycot van het WK levert Nederland weinig op

Helaas zal het gastheerschap van het WK geen blijvende reden zijn voor Trump om zich wat diplomatieker te gedragen. Sterker nog, hij gebruikt het toernooi om zijn macht nog eens extra te laten gelden in ‘linkse’ speelsteden.

Toch zijn er goede redenen om te betogen dat een boycot onwenselijk is. Ten eerste tref je medeorganisatoren Canada en Mexico extra hard met een boycot. Die landen liggen nota bene zelf het vaakst in de clinch met Trump. En de suggestie om Amerikaanse stadions te schrappen uit het schema, stuit op duizend-en-één praktische bezwaren, aangezien liefst 78 van de 104 wedstrijden in de Verenigde Staten worden gespeeld.

Van belang is ook dat, mocht Nederland besluiten tot een boycot, het in feite datgene doet wat het de Amerikanen verwijt: goede politieke sier maken met de sport als gereedschap. En dat terwijl sport juist een middel is dat door zijn relatief onschuldige karakter ‘verbindend’ werkt – binnen een land zelf, maar ook tussen landen onderling. De atleten, niet op aarde om stelling te nemen in een geopolitiek conflict, beroof je daarnaast van een hoogtepunt in hun leven.

Hoe fans en sponsors een statement kunnen maken

Bovenal geldt dat iedereen helemaal voor zichzelf kan besluiten het WK te boycotten.  Sponsors en adverteerders die bij nader inzien niet met het toernooi willen worden geassocieerd, kunnen afhaken.

En voetbalfans kunnen bijdragen aan het mislukken van ‘Trumps’ WK door niet zo’n belachelijk duur wedstrijdticket te kopen en niet naar Amerika af te reizen. Of door in juni en juli geen tv te kijken en door alle commerciële uitingen keihard te negeren.

En door te hopen dat het toernooi, met al die krakkemikkige deelnemers, dodelijk saai wordt en het Trump-vijandige Spanje als winnaar krijgt. Of nog beter: Denemarken, al moet dat land zich nog wel even kwalificeren.