Onbegrijpelijk dat Europa aanval op Iran niet onvoorwaardelijk steunt

‘Wij roepen op tot terughoudendheid.’ Dat was de rode draad in de Europese reacties op de Amerikaans-Israëlische aanval op de brute machthebbers in Iran, die 28 februari is ingezet. Europa laat in het dossier Iran opnieuw zijn laffe gezicht zien.

Volg hier alles over het militaire conflict

Al 47 jaar ‘regeert’ in Iran een duivelse theocratie. Uit naam van Allah wordt een bevolking van 93 miljoen zielen op niets ontziende manier onder de knoet gehouden. Uit naam van diezelfde Allah worden terreurorganisaties in het hele Midden-Oosten gesteund en bewapend.

Iran, dat Rusland volop drones levert die worden ingezet in Oekraïne, volop langeafstandsraketten bouwt en werkt aan een eigen kernbom, vormt ook een steeds grotere bedreiging voor het Westen.

Incompetente, hypocriete machthebbers

Duizenden goedwillende diplomatieke pogingen om het Iraanse bewind in te tomen, en af te houden van het ontwikkelen van een atoombom, leverden niks op. Onlangs slachtte het regime 30.000 onbewapende landgenoten, die het waagden om in demonstraties hun ongenoegen te uiten over hun incompetente, hypocriete machthebbers.

Ondanks eerdere mislukkingen deden de Verenigde Staten recent nog pogingen om met de wrede ayatollahs te onderhandelen. Die gesprekken leidden tot niets, zoals ook al die eerdere pogingen vastliepen. Washington was er klaar mee, en dat was Israël al langer. Samen vielen ze op 28 februari terecht Iran aan, om het moorddadige regime een kopje kleiner te maken.

Lees ook: Hopelijk brengen Amerika en Israël het ayatollah-regime ten val

Laffe, slappe hap

Je zou denken: Europa schaart zich volledig achter de grote NAVO-bondgenoot en de enige democratie in het Midden-Oosten. Maar nee, de reacties laten zich niet anders samenvatten dan als laffe, slappe hap. Ook die van het net aangetreden kabinet.

Premier Rob Jetten (D66) roept evenals CDA-minister Tom Berendsen (Buitenlandse Zaken) ‘alle partijen op terughoudendheid te betrachten’. Terughoudendheid? Waarom nog? Volgens het net aangetreden kabinet moeten de Verenigde Staten en Iran opnieuw de weg inslaan naar politieke onderhandelingen. Hallo? Gaan die wel iets opleveren dan?

Reacties uit Brussel minstens zo bedroevend

De reacties uit Brussel waren minstens zo bedroevend. ‘We roepen alle partijen op om maximale terughoudendheid te betrachten, burgers te beschermen en het internationaal recht volledig te respecteren,’ was de eerste, gezamenlijke reactie van Ursula von der Leyen en António Costa, voorzitters van de Commissie en de Raad.

Alsof Iran zich ooit iets heeft aangetrokken van het ‘internationaal recht’ of de mensenrechten in eigen land. Deze poging om het dappere Iraanse volk zijn vrijheid terug te geven en een nucleaire, terroristische en hybride dreiging weg te nemen, kun je toch slechts toejuichen?

Het hele Westen doodsvijand

Iran heeft niet alleen Israël, maar het hele Westen tot doodsvijand bestempeld. Iran is een gevaar voor Europa. Als je bondgenoten dat gevaar willen stoppen, steun je dat (en, nog beter, bied je ook militaire hulp aan). Punt uit. De Canadese premier Mark Carney snapt dat wel. Hij aarzelde niet en sprak volop steun uit voor de Amerikaanse en Israëlische aanvallen.

De lafheid van Europa is Washington zeker niet ontgaan. Het belangrijkste NAVO-land heeft er een argument bij om minder gewicht toe te kennen aan de verplichtingen die voortvloeien uit het Atlantische bondgenootschap.