Roelof Bouwman Premium Corner

Onafhankelijke journalisten: steeds schaarser, steeds belangrijker  

03 november 2020Leestijd: 3 minuten

Journalistiek wordt steeds vaker gefaciliteerd met overheidsgeld. Laten we dus blij zijn dat er nog altijd onafhankelijke weekbladen bestaan, schrijft Roelof Bouwman.

Het kan nauwelijks iemand zijn ontgaan: Elsevier Weekblad vierde vorige week het 75-jarig bestaan. In het extra dikke jubileumnummer werd vastgesteld dat Nederland sinds het verschijnen van de eerste editie, op 27 oktober 1945, ingrijpend is veranderd. Maar ook dat Elsevier Weekblad zich na al die jaren nog steeds ’s lands grootste journalistieke weekblad mag noemen.

In de jaren zeventig wemelde het nog van de ‘opinieweekbladen’

Roelof Bouwman

Roelof Bouwman is historicus en journalist. Hij schrijft wekelijks over politiek, geschiedenis en media.

Het kan geen kwaad nogmaals te benadrukken hoe bijzonder dat is. Nog in de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen Elsevier het dertigjarig bestaan vierde, wemelde het in kiosken en boekwinkels van zogenoemde ‘opinieweekbladen’. Elke donderdag arriveerde een nieuwe zending.

Groot aanzien genoot Vrij Nederland, ‘hét paspoort van het linkse levensgevoel’. Met elke week onthullingen, diepgravende slow journalism, spraakmakende interviews (Bibeb), erotische-contactadvertenties (‘Zettertjes’) en columnisten van het kaliber: Tamar (Renate Rubinstein) en Piet Grijs (Hugo Brandt Corstius).

Haagse Post was naar eigen zeggen ‘links en toch leesbaar’

De Haagse Post voerde de leus ‘links en toch leesbaar’. Het blad stond bekend als zeer trendgevoelig en was uiterst bedreven in het betrappen en duiden van de tijdgeest.

Ietwat bezadigder maar wel zeer gedegen was weekblad De Tijd, dat tot 1974 verscheen als dagblad. Van de oorspronkelijk katholieke signatuur viel steeds minder te merken.

Meer over het 75-jarig bestaan van EW: Al sinds 1945 meer dan een weekblad

Dat laatste gold ook voor De Nieuwe Linie, waar Rome was ingeruild voor Karl Marx. Volgens het in 1981 opgestelde redactiestatuut steunde het blad ‘het streven naar een nieuwe, niet-kapitalistische economische orde’.

Ideologische scherpslijpers gaven in de jaren zeventig eveneens de toon aan in de kolommen van De Groene Amsterdammer. Het kwam de leesbaarheid niet altijd ten goede. Een vaste kring van hoogopgeleide abonnees nam daar echter geen aanstoot aan.

Laden…

Word abonnee en lees direct verder

Al vanaf € 9,- per maand leest u onbeperkt alle edities en artikelen van EW. Bekijk onze abonnementen.

Verder lezen?

U hebt momenteel geen geldig abonnement. Wilt u onbeperkt alle artikelen en edities van EW blijven lezen? Bekijk dan onze abonnementen.

Bekijk abonnementen

Er ging iets fout

Uw sessie is verlopen

Wilt u opnieuw

Premium Corner

Ingelogde abonnees van EWmagazine kunnen reageren
Bij het plaatsen van een reactie geldt een aantal voorwaarden. Klik hier voor de voorwaarden.

Reacties die anoniem worden geplaatst of met een overduidelijke schuilnaam zullen door de moderator worden verwijderd, evenals reacties die niets met het onderwerp van het artikel te maken hebben. Dit geldt evenzeer voor racistische of antisemitische reacties. De moderator handelt in opdracht van de hoofdredacteur.