Actrice Premium Corner

Dilan Yurdakul: ‘Ik heb een provocatieve aard. Ik haat polderen’

12 juli 2022Leestijd: 10 minuten

Ex-soapster Dilan Yurdakul (30) zet nu als nietsontziende, passievolle theatermaker aan tot denken. In haar nieuwe voorstelling over de ontreddering van migranten.

‘Ik heb een grote hekel aan valse sentimentaliteit. Ik spaar niemand. Mezelf niet, maar ook anderen niet. Ik heb eerder mijn moeder aangepakt, nu zijn de mannen in mijn familie een keer aan de beurt. Mijn ­vader zal vermoedelijk even moeten slikken als hij Alter ziet, de autobiografische solovoorstelling waarmee ik deze zomer op de Parade sta. Dat hij veel drinkt, klopt. Alcohol is hét middel om te verdoven. En ik vraag me al mijn hele leven af wat hij probeert te verdoven.

Dilan Yurdakul (Amsterdam, 1991) speelde van 2012 tot 2019 in GTST. Maakte de solovoorstellingen Door de schaduw heen en Niet gezien, niet gehoord. Is deze zomer op het theaterfestival de Parade in drie steden te zien in Alter.

‘Ik ben gefascineerd door migratie. Het wegrukken van je wortels veroorzaakt diepe trauma’s. In de psychologie heb je de term condition migrante. Die verwijst naar het heimwee dat een migrant blijft houden naar zijn vaderland. Dit leidt tot een mentale gespletenheid en ontreddering. Mijn vader heeft enorm zijn best gedaan om te slagen in Nederland. Hij kijkt neer op zijn moeder, nam radicaal afstand van zijn ouderlijk milieu. Maar daardoor heeft hij, denk ik, de verbinding verloren met waar hij vandaan komt. Dat kan een reden zijn om in de drank te vluchten. Je onderdrukt altijd iets als je je verdooft. Dat zie ik bij mezelf ook.

Intense voorstelling Alter gaat over heimwee en verlorenheid

Alter is een muzikale migratiereis. Ik probeer mezelf beter te begrijpen door me te verdiepen in de generaties voor mij. Ik ben bijvoorbeeld in Sivas geweest, het geboortedorp van mijn vader in Turkije. Daar zeiden ze dat hij zich er nooit meer had laten zien. Ik ervoer een soort verlorenheid. Migranten als mijn vader kwamen naar Nederland om een beter bestaan op te bouwen. Dat is ze in zekere zin gelukt. Ze zijn welvarender, hebben meer mogelijkheden. Tegelijk zijn ze iets kwijtgeraakt. De band met het oude en vertrouwde, met hun geboortegrond, met elkaar. Dit gevoel van verlies sijpelt door naar volgende generaties. Ik voel mij los omdat mijn familie is losgerukt. Ik heb me nooit ergens thuis gevoeld. Ik ben altijd een buitenstaander gebleven. Ik ben een onafgerond individu, zeg ik in de voorstelling.

Laden…

Word abonnee en lees direct verder

Al vanaf € 9,- per maand leest u onbeperkt alle edities en artikelen van EW. Bekijk onze abonnementen.

Verder lezen?

U hebt momenteel geen geldig abonnement. Wilt u onbeperkt alle artikelen en edities van EW blijven lezen? Bekijk dan onze abonnementen.

Bekijk abonnementen

Er ging iets fout

Uw sessie is verlopen

Wilt u opnieuw

Premium Corner

Ingelogde abonnees van EWmagazine kunnen reageren
Bij het plaatsen van een reactie geldt een aantal voorwaarden. Klik hier voor de voorwaarden.

Reacties die anoniem worden geplaatst of met een overduidelijke schuilnaam zullen door de moderator worden verwijderd, evenals reacties die niets met het onderwerp van het artikel te maken hebben. Dit geldt evenzeer voor racistische of antisemitische reacties. De moderator handelt in opdracht van de hoofdredacteur.