De Iraniërs zijn opnieuw massaal de straat opgegaan om te protesteren tegen het regime. Hun oproep tot vrijheid en verandering klinkt luider dan ooit, schrijft Afshin Elian.
Dezer dagen hoor ik in mijn hoofd deze mooie passage van het volkslied:
Mijn schild ende betrouwen
zijt Gij, o God mijn Heer,
op U zo wil ik bouwen,
Verlaat mij nimmermeer.
Dat ik doch vroom mag blijven,
uw dienaar t’aller stond,
de tirannie verdrijven
die mij mijn hart doorwondt.
Van ‘Dood aan de sjah’ naar ‘Lang leve de sjah’
Afgelopen twee weken gingen Iraniërs de straat op. Voor de hoeveelste keer? Genoeg om het deze keer te laten slagen. Via de netwerken van de Iraanse liberale beweging 7 Aban Front word ik op de hoogte gehouden van demonstraties in Iran.
Soms heb ik Google Maps nodig om te weten waar een stadje ligt. In meer dan 280 plaatsen werd in de voorbije dagen gedemonstreerd.
Dan hoor ik weer eens ik dat een jonge man is gearresteerd, of dat iemand die precies een paar maanden na de islamitische revolutie werd geboren, door een kogel is geraakt.
Gelukkig kon hij door een arts en verpleegkundige thuis worden verzorgd. Het gaat beter met hem. In elk geval is hij niet opgepakt.
Toen hij geboren werd, riep een deel van de bevolking, dronken van beloftes van islamisten en links: Marg bar sjah (Dood aan de sjah).
Nu roept hij met de rest van Iran: Javid sjah (lang leve de sjah). De loop van de geschiedenis kent zijn eigen ondoordringbare logica.
Prins Pahlavi roept op tot massale protesten
De logica van tirannie eindigt in bloedbaden en georganiseerde leugens. Vorige week riep prins Reza Pahlavi, de leider van de nationale revolutie tegen de islamitische staat van Iran, de bevolking op om op donderdagavond en vrijdagavond rond 8 uur ‘s avonds uit alle macht het regime weg te scanderen.
Een riskante oproep. Niemand durfde in afgelopen jaren mensen op te roepen om massaal te protesteren op een bepaald tijdstip. Wat als het niet massaal gebeurt? Maar miljoenen mensen ging de straat op, in talloze steden, en riepen: ‘Dit is de laatste strijd, Pahlavi komt terug’ of Javid sjah.
Een jonge vrouw, aangesloten bij een van die netwerken uit een noordelijke stad in Iran, stuurde mij een selfie met een tekst. Zij verzocht mij als zij om het leven komt, die tekst en foto openbaar maken. Ik schreef haar: ‘Je komt gewoon terug en je gaat mij vertellen hoe het ging.’
Diep in mijn hart was ik erg ongerust. Een paar minuten voor 8 uur keek ik zonder besef naar boven en iets vanuit mijn ziel zei: ‘Oh God, laat ze ongeschonden thuiskomen.’
De Valie-Asr-straat is een belangrijke straat in Teheran. Vroeger heette die de Valiahdstraat (de Straat van de Kroonprins). Op de Straat van de Kroonprins riepen mensen dat hij terug moet komen.
In de noordelijke stad Babol riepen ze ook ‘Azadi, azadi, azadi’ (vrijheid, vrijheid, vrijheid). Zelfs in de stad Qum, het bolwerk van de ayatollahs, riepen mensen: ‘Dit is de laatste strijd, Pahlavi komt terug.’ In die stad verblijven honderden ayatollahs uit Iran, Irak en andere landen.
Drie eindscenario’s voor het Iraanse regime
Het is voorbij. Dit regime kent nu drie mogelijke uitwegen.
Ten eerste: het ontketenen van een oorlog tegen Israël en de Verenigde Staten. In dat geval komen honderdduizenden zinloos om het leven.
Het regime kan er ook voor kiezen om tot de laatste man te vechten tegen de demonstranten. Dan wordt het lelijk en gewelddadig.
De derde optie is om oud-president Hassan Rohani aan de macht te brengen. Iran en Amerika moeten dan een deal sluiten, om na het vertrek van president Donald Trump hun oude gewoonten weer op te pakken. Dat is voor Iraniërs een onaanvaardbare optie.
Rechter als instrument van onderdrukking
De baas van de rechterlijke macht van Iran zei dat het regime genadeloos zou terugslaan. Ja, u leest het goed, de baas van de rechterlijke macht. Een echte rechtsprekende macht heeft geen baas, laat staan een baas die demonstranten met de dood bedreigt.
Rechtsprekende macht bestaat immers uit zelfstandige rechtbanken. Dat was ook in de tijd van de sjah het geval. Maar de islamisten benoemen telkens een ayatollah als de baas van de rechterlijke macht.
De baas van de Iraanse rechterlijke macht houdt toespraken over buitenlandbeleid, economie en vooral zijn favoriete onderwerp: het onderdrukken van andersdenkenden.
Geen toevluchtsoord voor dienaren van het regime
De Franse media melden dat de Franse ambassade veel visumaanvragen ontvangt van zogenaamde hervormingsgezinden binnen het regime.
Europese landen, en Nederland voorop, moeten geen visa verlenen aan ambtenaren, militairen of ayatollahs en hun familieleden.
Ook een asielverzoek moeten ze onmiddellijk afwijzen en de aanvragers uitzetten naar Iran. Zij moeten zich daar verantwoorden voor hun misdaden.
Deze woorden troosten mij in deze spannende momenten:
Dat ik doch vroom mag blijven,
uw dienaar t’aller stond,
de tirannie verdrijven
die mij mijn hart doorwondt.