Ik ben ooit links geworden, omdat ik tegen het idee ben dat afkomst je morele bestemming bepaalt. En tegen de koude, meedogenloze blik die zegt: u hoort hier niet, u bent niks waard en uw verhaal telt niet, schrijft Zihni Özdil.
Niet om mezelf meteen in een slachtofferrol te zetten. Maar u mag best weten dat mijn wantrouwen tegen zuiverheidsdenken wortel schoot tijdens het opgroeien in Rotterdam.
Als je bijna dagelijks wordt uitgescholden, gepest, weggestuurd en soms zelfs in elkaar wordt geslagen vanwege je afkomst is het niet raar dat je daar alerter op wordt dan de gemiddelde Nederlander zonder migratieachtergrond.
Afijn. Links Nederland heeft sinds ik me kan herinneren altijd de beste antwoorden geformuleerd tegen dat soort gif. Zoals antiracisme, inclusie, empathie, ‘verschil vieren’, anderen met een open blik en een warm hart benaderen, enzovoorts.
Links ontwikkelt extreem-rechtse ideeën over Joden
Daarom had ik nooit kunnen bevroeden dat datzelfde links – mijn oude politieke huis – kei- en keiharde extreemrechtse denkbeelden zou gaan ontwikkelen over Joden.
Het interview met de Joods-Nederlandse kookboekenauteur Jigal Krant in EW is extra pijnlijk, omdat het zo ogenschijnlijk onschuldig begint: hummus, falafel, kookboeken en de keuken van Tel Aviv.
Krant zegt dat hij merkt dat ‘alles wat Israëlisch of Joods is’ verdacht is gemaakt. Hij wijst op het Trouw-interview over de ‘israëlisering van hummus’, door de redactie versierd met een schaaltje hummus en een IDF-soldaat die met een Israëlische vlag erin prikt.
In EW noemt Krant ook een Vrij Nederland-artikel waarin hij werd gekoppeld aan de kennelijke zondes van ‘culinair zionisme’ en hasbara (pro-Israëlische strategieën). Gewichtige labels die alsnog de bottomline niet kunnen verhullen: van links Nederland mag een Joods-Nederlandse kok geen boeken schrijven over gerechten uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Sterker nog: geen enkele Jood mag dat eigenlijk nog, en al helemaal niet Joden afkomstig uit Israël.
Zionisme-kritiek
‘Zionisme-kritiek’ is een andere bezweringsformule van links Nederland om dit allemaal goed te praten. Maar links Nederland houdt daarmee vooral zichzelf voor de gek. Want iedereen snapt wat hier sluipenderwijs gebeurt: Joden worden opnieuw enkel vanwege hun Joods-zijn langs een meetlat gelegd door anderen. En deze meetlat heeft zelfs drie lagen.
De eerste laag is die van de zogenaamd ‘echte Jood’. In linkse kringen klinkt steeds vaker (soms expliciet en soms in gecodeerde taal) dat Joden met een Europese achtergrond niet echt Joods zijn.
Ook al zijn hun voorouders gemigreerd naar Israel, ze blijven ‘kolonisten, indringers of ‘witte mensen’ die zich ten onrechte een geschiedenis toe-eigenen.
Links bezigt extreem-rechtse obsessie
Daarmee schuurt de taal van het linkse anti-kolonialisme ineens moeiteloos tegen een extreem-rechtse obsessie aan. Namelijk de gedachte dat Asjkenazische Joden geen Joden zijn.
En wat zeggen ze eigenlijk wanneer ze Joden vertellen dat ze door de Europese geschiedenis van hun voorouders niet Joods kunnen zijn? Juist: uw ballingschap telt niet. Uw geschiedenis van vervolging telt niet. Uw synagogen, begraafplaatsen, talen, liederen en families in de diaspora tellen niet. Want u bent niet van ‘pure’ komaf.
Dit is niks minder dan fascistisch Blut und Boden jargon. Maar dan vanuit de linkse hoek.
Bekeerlingen tot het Jodendom ‘niet echt’ volgens links
De tweede laag is die van bekeerlingen tot het Jodendom die steeds vaker uit de linkerhoek te horen krijgen dat zij niet ‘echt’ zijn. Zeker wanneer hun Joods-zijn politiek ongemakkelijk uitkomt.
Terwijl het Jodendom, net als bijna elke religie, al eeuwen ruimte kent voor toetreding. Wie een bekeerling het Joods-zijn ontzegt, omdat hij of zij niet in de juiste huidskleur of de juiste etnische lijn is geboren, doet precies wat links ooit verafschuwde: identiteit reduceren tot eugenetische hokjes.
De derde laag is de criminalisering van culturele uitwisseling. Jigal Krant wijst er in EW op dat gerechten per definitie reizen.
Als historicus kan ik dat volkomen beamen. Jemenitische Joden namen deegwaren als malawach en jachnun mee. Iraakse Joden sabich (een broodje met aubergine) en Noord-Afrikaanse Joden shakshuka.
Zo maken Arabische Israëliërs ook deel uit van de Israëlische samenleving. En zoals de bagel Joods, Pools én New Yorks kan zijn, is hummus Arabisch, Palestijns, Turks, Libanees, Joods en Israëlisch.
Linkse morele schema tegen Joden
Maar in het nieuwe linkse morele schema voor Joden is mengen verdacht geworden en dus, godbetert, ook koken.
Door de Jood Jigal Krant negatief op te voeren als iemand met ‘neigingen tot culinair zionisme’ heeft links Nederland voor Joden een misdrijf gemaakt van de menselijke essentie van cultuur (namelijk lenen, aanpassen, doorgeven en liefhebben).
Het is allemaal zo kansloos en infantiel dat het een Jiskefet-sketch had kunnen zijn. Maar nee, dit is gewoon in de echte wereld. Links Nederland heeft van hummus een bewijsstuk gemaakt in een moreel strafproces tegen Joden waar Heinrich Himmler nog jaloers op zou zijn, omdat hij het niet zelf had kunnen bedenken.